Казанне блаславёнага кс. Е. Папялушкі падчас св. Імшы за Радзіму (24 чэрвеня 1984) - 2
Старонка 2 з 3: 2
Для кожнага хрысціяніна галоўнай крыніцай справядлівасці з’яўляецца сам Бог. Цяжка гаварыць аб справядлівасці там, дзе няма месца для Бога і Яго запаведзяў. Справядлівасць патрабуе ад сучаснага чалавека, у пераважнай большасці ад хрысціяніна, яснага ўсведамлення той крыўды, якую прыносіць законна дазволеная атэізацыя.
Справядлівасць забараняе нішчыць у душах дзяцей і моладзі хрысціянскія каштоўнасці, атрыманыя яшчэ ад калыскі.
Справядліва жыць і аб справядлівасці гаварыць – абавязак кожнага, без выключэння, бо як сказаў Платон: “ня добрыя тыя часы, калі справядлівасць набірае ў вусны вады”. Справядлівасць падказвае чалавеку добрасумленна прасейваць праз сіта ўласнага розуму і ўласных назіранняў бязмерны паток прапаганды. Справядлівасць гаворыць заўсёды кіравацца добрай воляй і любоўю ў адносінах да іншага чалавека, які быў створаны на вобраз і падабенства божае, дзякуючы чаму з’яўляецца найвялікшай каштоўнасцю пасля Усявышняга. Менавіта таму і ў акце правасуддзя любоў чалавека павінна стаць на першае месца.
Справядлівасць забараняе абмяжоўваць свабоду чалавека прыняццем новых і выгодных для ўлады заканадаўчых актаў. Варта прыгадаць усім тым, хто сёння абвяшчае, што дзейнічае ў духу гуманізму, што кіруецца толькі сацыяльным дабрабытам словы аднаго мудраца: “Чым больш абмежаванняў грамадзянскай свабоды, тым менш гуманны дзяржаўны лад краіны”.
Гэта справядлівасць і права праўды нагадваюць аб абмежаванні свавольстваў цэнзуры, якая пазбаўляе людзей магчымасці больш поўнага пазнання праўды і малюе цёмнымі фарбамі нашае сённяшняе жыццё для будучыні.
Гэта ў імя справядлівасці, не мінаючы таго, што было часамі недаспелае і спантаннае, і можа занадта крыклівае ў “Салідарнасці”, што вынікала з недахопу вопыту, а не па прычыне злой волі, неабходна ўсвядоміць і падкрэсліць тую вялікую справу, якую зрабіла ў перабудове свядомасці палякаў. Святы Айцец Ян Павел II 1 студзеня 1982 года сказаў пра “Салідарнасць” наступнае: “Гэтае слова гаворыць аб вялікім намаганні, якое здзейснілі рабочыя людзі майго роднага краю, каб забяспечыць сапраўднай годнасцю рабочага чалавека”. Поўнай несправядлівасцю з’яўляецца грамадская думка пра тое, што “Салідарнасць” заклікала толькі да забастовак, якія ўрэшце прывялі краіну да крызісу. Прымас Польшчы 6 снежня 1981 года ў сваім лісце да сейма адзначае: “Трэба канстатаваць тое, што на працягу доўгага часу працоўныя арганізацыі свету, перш за ўсё наймагутнейшая з іх “Салідарнасць”, змагаюцца са спантанна ўспыхнуўшымі забастоўкамі”. У той час біскуп Майданьскі прамаўляе да рабочых: “Варта паглядзець на іншыя краіны, дзе забастоўкі працягваюцца некалькі дзесяткаў гадоў, а краіны не лічацца беднымі. Не ў гэтым крыецца прычына крызісу”.